Na den vijftig tinten grijsharig van den najaar plus winter breekt nu steeds vaker den zon om. Heerlijk! Den zon laat zichzelf steeds vaker zien plus den temperatuur stijgt. Plus dat is te zien ter den natuur. Ie grasmat wordt weer gemaaid plus den tulpen permitteren zichzelf zien. Langzaam maar zeker krijgt den wereld steeds meer kleur.
Op ene houten bankje daarheen verderop zie ik man. Ik schat hem ene klas of 40. Zijn rector is gestructureerd zoals den zon. Ik zie hoe zijn lijf ontspant. Eentje tevreden opbergblik verschijnt op zijn gezicht. Mits ik voorts loop zoals ie park zie ik groepjes jongeren. Eentje twee meiden ligt ter bikini op ene handdoekje. Over plus toe ene stiekeme opbergblik zoals ene twee jongens diegene met ontbloot bovenlijf aan ie voetballen zijn. Ik loop voorbij plus horen: “Ibiza!”, “Kreta?”, “of zullen wij zoals Barcelona gaan?!” Den vakantiebestemmingen zijn alreeds volop ter den maak.
Niemand lijkt zichzelf zorgen te maken overheen den zon. Hoe verschillend is dat voordat mij?! Na mijn tweede niertransplantatie worden huidkanker geconstateerd. Eentje gevolg van jarenlang gewoonte van afweeronderdrukkende medicatie. Gelukkig ene milde variant, diegene was te verplegen wasgoed.
Sinds mijn 18den levensjaar heb ik ene haat-liefde verhouding met den zon. Aan den ene zijkant brengt hij warmte, licht plus recreatie. Tegelijkertijd is ie ene inspiratiebron van zorgen. Tussen maart plus oktober smeer ik ene dagcrème met SPP50. Ik vind ie steevast weer gedoe wegens ermee te par. Terwijl weet ik zowel dat indien ik eenmalig ter ie tempo zit van dagelijks smeren, ie zowel ene kleine moeite is. Daarnaast probeer ik wegens dagen met ene hoge zonkracht dit goudgele rakker te vermijding tussen 11.00 plus 16.00 uur. Lukt dat noch, dan smeer ik mij zo was mogelijk ter. Weliswaar, indien ie even vermag, vermijd ik onze warme vriend.
Dat is noch steevast even makkelijk. Gewoonweg moeilijk. Den spontaanste ideeën kunnen hoogzomer uitmonden ter dilemma’s. “Zullen wij even ie terras op?”, “Kom, wij gaan even roomijs halen” of “Papa, zullen wij even gaan zwemsport?” Ie is wikken plus wegen tussen kwaliteit van leven plus kwantiteit van leven. Ergens daarheen tussen zit mijn uitkomst. Plus dat uitkomst is elke keer verschillend. Natuurlijk zorgt dat voordat onbegrip te mijn omstreken.
Hoe veraf ga jij ter ie vermijding van den zon? Ik wil zowel leven, plus mijn gezin zowel. Vorig klas gingen wij op zomervakantie ter Oostenrijk. Eentje prachtig land, maar wij hadden pech. Wij kregen 50 tinten grijsharig. Nu gaan wij zoals midden Italië. Eentje regio diegene verzekerd is van hoge temperaturen plus veel zon. Stiekem hebben wij alreeds tegen elkander verwoord dat dit zowel welnu ooit vermag tegenvallen, maar wij gaan ie ontdekken.
Den zon is noch onze liefste vriend. Silke heeft blonde haren plus ene lichte vel. Verbranden van den vel ligt dan alreeds snel op den loer. Ik zullen met mijn donkere haren plus getinte vel prima van Italiaanse herkomst kunnen zijn. Eentje twee zonnestralen is alreeds voldoende wegens mijn vel bruiner te permitteren tinten. Wij hebben ene balans gevonden tussen den wellusten plus lasten van den zon.
Te herdenken horen mijn zoon alreeds weer zeggen: “Papa! Ga jij mee zwemsport?” Natuurlijk is ie ene uurtje of één ’s middags. Te den weerkaatsing van ie water lijkt ie effect van den zon welnu twee keer zo sterk. Ik wil zijn enthousiasme noch verliezen, maar ene kort uur twijfel ik. Den zonkracht is schel, plus ik mogen noch verbranden. Zo geestdriftig indien ik vermag zeg ik “tuurlijk!” Ik stellage nog watten tijdstip plus smeer mij ter met den opperste factor diegene ik vermag vinden. Daarnaast trek ik ene UV-werend T-shirt aan. Zo’n shirt dat surfers zowel aan hebben. Eenmalig ter ie zwembad zie ik nog ene ‘idioot’ diegene zo’n shirt aan heeft.
Gedenken indien “watten zullen mensen welnu noch denken” of “misschien schaamt hij zichzelf welnu” laat ik snel zeilen. Den alternatieve veronderstelling is dat hij plus ik misschien welnu den verstandigste zijn. Trendsetters, dat zijn wij. Trendsetters…
Bastiaan Schurink is loopbaancoach (www.de-loopbaancoach.nl) plus schrijver van ie pil “Herpakken na nierfalen”. Te dit pil beschrijft Bastiaan watten hij heeft meegemaakt nadat hij op zeventienjarige ouderdom uitviel met nierfalen. Na dialyse kreeg hij ene donornier. Ongeacht ie volgen van leefregels moest hij persoonlijke vaardigheden onderwijzen wegens binnenshuis den limieten van zijn chronische bezwaar ie liefste uit zijn leven te halen. Recent kreeg hij weer ene donornier plus worden verstaanbaar dat zijn zoon overdraagbaar bezwaard is.