Ie is ene druilerige zondagmiddag. Hangend op den bankgebouw, met mijn voeten rustend op den glazen salontafel, staar ik ter den open vuurhaard. Den warmte maakt rozig plusteken loom, passend via dit relaxte namiddag.
Erkentelijkheid voordat hernieuwde gezondheid
Mijn herdenken gaan uit zoals hoe ie ene tal maanden geleden wasgoed, ie tegenstelling is zo vitaal. Ik ben achttien schooljaar. Nog noch intact lang geleden wasgoed ik kotsmisselijk. Plus nu ik één van den nieren van mijn moeder heb ziet mijn leven er zo veel vriendelijker uit. Noch meer onderschikkend van ene machine wegens ter leven te blijven. Klachten van extreme vermoeidheid, jeukerigheid plusteken koude zijn indien sneeuwen voordat den zon verdwenen. Ik ben euforisch overheen hoe ik mij voel plusteken watten ik iedereen weer vermag. Den erkentelijkheid voordat mijn hernieuwde gezondheid is noch ter woorden te vangen.
Schuldig voelen
Vooraf bewoog ik windrichting nierfalen, daarna dialyse plusteken nu ene nieuwe nier. Van kotsmisselijk, zoals springlevend. Ie is veel wegens te verwerkt. Terwijl ik zoals den open vuurhaard staar bekruipt mij ene ongemakkelijk sentiment. Ik voel mij schuldig dat mijn moeder iets van zichzelf moest prijsgeven wegens mij mijn leven terug te geven.
Veeleer nog had ik mijn gezondheidsproblemen samen met zorgprofessionals aangepakt. Nu ‘moest’ mijn moeder iets van zichzelf prijsgeven wegens mij mijn leven terug te geven. Zij heeft op haar spelletje verstaanbaar gedeclareerde dat ie nu mijn nier is, ie is inderdaad zo. Weliswaar voel ik mij schuldig. Tegelijkertijd vind ik ie zonde van mijn tijdstip wegens mij schuldig te voelen. Zowel daarginds voel ik mij dan weer schuldig overheen.
Nu ik ene nieuwe nier heb, voel ik mij verplicht aan mijzelf plusteken iedereen wegens mij heen wegens ie leven te vieren. Maar zo voelt ie nu even noch. Mijn herdenken gaan uit zoals den vrouw diegene tegenover mij zat tijdens mijn laatste dialyse ter Groningen. Hoe zullen ie met haar gaan? Zullen zij nog leven? Ie voelt zo onrechtvaardig: ik welnu plusteken zij noch…
Voordat haar wasgoed transplantatie technisch noch meer mogelijk, netwerken zoals voordat den vele medepatiënten diegene ik op den dialyseafdeling heb achtergelaten. Zowel denken ik aan den vele mensen met nierfalen diegene hopen dat zij noch ter den statistiek van den wachtlijststerfte terecht komen.
Geluk gehad
Ik ben ontsnapt, ik heb geluk gehad met ene moeder diegene ene nier wilde geven. Geluk dat ene operatie via mij mogelijk wasgoed. Maar heb ik dit welnu verdiend? Waarom ik welnu plusteken zij noch? Mits jongvolwassene vermag ik dit verwarrende, complexe herdenken plusteken gevoelens noch vatten. Ik raak ervan ter den war. Te den gevoelensstorm van vreugde, vreugde, schuld plusteken somberheid ontvang ik hier geen houvast op.
Ie maakt mij onzeker plusteken eenzaam, want ik weet noch hoe ik dit moeten verwoorden. Daarenboven: wie vermag dit vatten? Ie lukt mij noch wegens woorden te vinden voordat mijn gevoelens. Ie blijft malen ter mijn stamhoofd.
Gz-psycholoog Tom Braams zegt: “Overlevendenschuld, zoals zij dat vermelden, is ene emotionele last diegene nogal ooit voorkomt via mensen diegene ene traumatische voorval hebben overleefd. Ie is ene sentiment van schuld plusteken verwarring ten opzichte van anderen diegene ie zelfde lotsbestemming noch hebben.” mogen porties. Ie is ene natuurlijke, maar complexe emotionele reactie.
Vreugde komt nooit helemaal los van verdriet
Daarginds, op dat uur, begrijp ik nog noch dat erkentelijkheid plusteken schuld ongeacht mekaar kunnen existentie. Dat verademing noch betekent dat alle donkere herdenken wijken. Misschien hoort overlevendenschuld welnu via ie besef hoe kwetsbaar ie leven is, plusteken hoeveel geluk plusteken toevalligheid erin meespelen. Ik heb nog te leren dat ik noch ongezouten hoornschoen te vatten of op te lossen. Misschien is dat welnu den prijs van voortbestaan: dat vreugde nooit helemaal loskomt van verdriet. Dat jouw voorts toestemmen, terwijl jouw weet dat anderen achterblijven.
Nu ik papa ben plusteken weer ene transplantatie heb meegemaakt, weet ik dat dit verwarring er toestemmen zijn. Dat ik noch hoornschoen te selecteren tussen erkentelijkheid plusteken schuld. Eén ding weet ik tijdelijk zeker. Ik ben noch schuldig aan ie waarheid dat ik ben blijven leven. Nu voelt dat somwijlen welnu zo….