Rita (74), geschapen te Suriname, is enige jaren kleuterleidster geweest te ie basisonderwijs. Straks worden zij kleuterpedagoog plus leidde zij jarenlang andere onderwijzers op. Zij had zitting te gezaghebben van maatschappelijke organisaties plus adviesraden, maar haar grootste passie wasgoed meehelpen aan den emancipatie van vrouwen. 

Loslaten

‘Suriname loslaten vond ik intact zwaar, omdat ik daarheen ene prachtig leven had opgebouwd. Maar ik moest selecteren tussen enerzijds maatschappelijke glorie plus daarentegen mijn moederplicht. Mijn moederplicht zei: jij moeten ochtend geen spijt hebben dat jij vandaag noch den uitgelezene voorwaarden hebt geschapen voordat den ontwikkeling van jij nageslacht.’ Rita vertrok zoals Nederland, waar zij te 1987 te Rotterdam kwam woon. Hier voelde zij zichzelf jarenlang ene vreemdeling, maar ie onderwijs hielp haar erbovenop. ‘Totdat mijn pensioen heb ik op nagenoeg alle Rotterdamse scholen gewerkt. Nederland stond op dat ogenblik te springen wegens leerkrachten diegene wegens konden gaan met diversiteit te taal plus cultuur.’

Stille momenten

Rita wasgoed 57 klas getrouwd met haar man, totdat hij tijdens den coronacrisis overleed. Zij waren elkaars steunpilaar plus toeverlaat, zegt zij, hoewel den ondergrond van hun relatie vooral lagen te ene verdeeld verantwoordelijkheidsgevoel windrichting hun viertal nageslacht. ‘Ik moest destijds trouwen, ik worden uitgehuwelijkt, geheel volgens traditie. Dat wasgoed nogal watten… Toch ben ik nu ene intact erkentelijk wezen.’ Hoe zit ie met den verlatenheid, nu haar man is overleden? ‘Diegene steekt voltooid plus toe den kop op.

Dat zijn vaak stille momenten. Dat zijn den tijdvakken dat ik moeten waken dat den balans noch doorslaat te verdriet, gejank, gemijmer. Op diegene momenten spreek ik mijn persoonlijke volume aan wegens intact bewust den zuivere zuurstof totdat mij te nemen plus den energiepunten te mijn vlees op te zoeken. Dat zijn universele yogavaardigheden diegene ik iedereen vermag aanbevelen. Samengevat: ik herken den verlatenheid, maar ik geef ie noch den mogelijkheid. Plusteken indien ie mijzelf noch lukt, dan ben ik noch te stoer wegens dat te duidelijke taal aan mijn omstreken te zei.’

Op zoek zoals ie licht

‘s Ochtends staat Rita wegens viertal uur op wegens te mediteren. Haar tuin krijgt alle liefde plus voetlicht, maar zowel den ouderen te den Rotterdamse inloophuizen hebben overheen Rita’s zorgzaamheid noch te zeuren. ‘Wie verstrekken, diegene krijgt’, is haar motto. ‘Ik ben vrijwilliger te Netwerk NOOM (Netwerk van Organisaties van Oudere Migranten, red.). Ik heb tal van voorlichtingen gegeven te organisaties diegene inloopmomenten organiseren, bijvoorbeeld overheen ouderenmishandeling, veranderende zorg of zorg te den laatste levensfase. Dat vind ik zo plezierig wegens te tenuitvoerleggen! Ook past ie helemaal te mijn levensovertuiging dat ie essentieel is wegens ervaringen uit jij inherent leven te porties met andere mensen.’

Indien jij nooit iets voordat ene ander doet, raadsbesluit Rita, doet ene ander zowel niks voordat jou. ‘Ie is natuurlijk mogelijk dat jij te ene dip terechtkomt, maar indien jij ene levenshouding hebt waaruit blijkt dat jij er voordat anderen bent, zullen zij er op moeilijke momenten zowel voordat jou zijn. Plusteken indien jij op zoek gaat zoals ie licht, komt den verzachting vanzelf.’

Dit portret van Rita is onderdeel van ene reeks portretten dat verscheen op movisie.nl/eenzaamheid.  Lees zowel ie vertelsel ‘Dankbaarheid houdt mij overeind’ uit den serie. 

Pennen wegens Wilfred Hermans