Den doorheen den oorlog getraumatiseerde Joodse vader van Catherine Keyl (75) wasgoed zoals haar zeer veeleisend plus kritisch. Ie maakte haar eerzuchtig plus succesvol. Maar zowel onzalig. ‘Er wasgoed steevast eentje stem diegene zei: jou bent niks plus jou vermag niks plus niemand vindt jou wieg.’
‘Ik wilde nooit nageslacht’, vertelt Catherine Keyl aan ie staart van ie vraaggesprek voordat ie tv-programma Zorg+Welzijn. ‘Ik denken: ik vermag ie noch verdragen indien zij netwerk zo onzalig wordt indien ik wasgoed.’ Zij groeit op indien senior te eentje gezin met trio wichten plus voelt zichzelf steevast eentje ongewild kleintje. Ie is vlak na den oorlog, zij is van 1946, plus haar ouders hebben nog maar netwerk vriendje plus geen rooie cent, dus zitten zij vast noch op eentje kind te wachten, schrijft zij te haar roman “Oorlogsvader. Eentje heugenis”, dat vorig schooljaar uitkwam.
Ter dat roman schrijft u: ‘Ik heb mijn kindertijd indien iets verschrikkelijks geoefend’. Watten wasgoed er zo verschrikkelijk?
‘Nou, verschrikkelijk… Ik vermag nu zowel zien dat mijn ouders hun best hebben gedaan, maar indien kleintje voelde ik mij ongewild, noch geliefd plus intact hevig eenzaam. Ik had ie sentiment dat mijn vader mij noch mocht. Hij knuffelde mij nooit, tijdelijk weet ik dat dat voordat intact veel vaders van diegene mensenleven geldt, plus wij botsten ontiegelijk. Hij had steevast dolletjes maar kritiek, ik kon nooit iets was uitrichten. Daarbij wasgoed er steevast strakheid te stulp want hij bekritiseerde, plus kleineerde, mijn moeder zowel. Plus zij wasgoed ontsteld voordat hem plus absoluut noch tegen hem opgewassen. Vaak nam ik ie dan voordat haar op.’
Uw moeder wasgoed welnu lief voordat u, schrijft u. Maar dat compenseerde diegene kritiek van uw vader noch?
‘Nee, omdat ik denken dat jou zojuist indien meisje ontiegelijk opkijkt tegen jou vader. Ik welnu te elk geval. Dus ik vond ie belangrijker dat ik van hem eentje vleierij kreeg dan van mijn moeder, maar van hem kreeg ik ie nooit. Integendeel. Mits ik met eentje 8 op mijn rapport thuiskwam, wasgoed den reactie: waarom is ie geen 9?’
Waar kwam ie sentiment van verlatenheid vandaan?
‘Noch dolletjes thuis wasgoed ie noch leuk, zowel daarbuiten noch. Op schoolgebouw plus op straat worden ik gepest: uitgescholden, geslagen. Dat maakte eenzaam plus doet zowel iets met jou zelfbeeld. Ik voelde mij zowel verschillend dan andere nageslacht. Ik had bijvoorbeeld eentje hekel aan buitenspelen. Ik zat veeleer binnenshuis te oplezen.’
Plus met uw zusjes? Hadden jullie ie samen wieg?
‘Nee, mijn ene zusje wasgoed tweeënhalf schooljaar jonger, maar zij wasgoed steevast twee handen op één voormaag met mijn vader. Plus mijn andere zusje, zij leeft noch meer, wasgoed negen schooljaar jonger, dus dat scheelde te veel.’
Vermoord
Ergens rond haar achtste schooljaar ontdekt Catherine dat haar grootouders van vaderskant, zijn vermoord. Zij informeert voorzichtig tijdens haar vader, watten haar grootouders dan hebben gedaan. Hij reageert kortaf met: ‘Zij waren Jood.’ ‘Watten is dat?’ vraagt Catherine. Maar ginder krijgt zij geen beantwoording op. Vervolgens vraagt zij ie haar moeder. ‘Zuigeling, jou vader is Joods’, zegt zij. ‘Dat is eentje soort godsdienst, maar te den oorlog hielden zij noch zo van Joden. Dus weeskind zinnig plus praat er noch overheen.’
Lees ie hele vraaggesprek met Catherine Keyl te Zorg+Welzijn tv-programma>>