Ik leef, na jarenlange rugklachten, alweer lange tijdstip met chronische pijn. Den impact daarvan wordt welnu langzaam kleiner. Tijdens eentje fietstocht ter den strand van Mallorca merknaam ik weer ooit hoe dun diegene linie tussen ‘weer meer kunnen’ plus ‘je balans plus limieten bewaken’ somwijlen is. Herkenbaar voordat iedereen met eentje chronische ziekte?
Watten begint mits eentje prachtige rit met zon, zee plus vrijheid, verandert langzaam te eentje pijnlijke confrontatie met mijn inherent vlees. Plusteken weliswaar gebeurt er onderweg méér dan ge dat.
Den eerste kilometers voelen heerlijk.
Zon op mijn gezicht. Den zee ongeacht me. Ene zachte wind ter den boulevard van Mallorca. Samen met mijn vriendin tweewieler ik van Can Pastilla wending Cala Mayor, voorbij Palma. Ene prachtige route ter den strand, met terrasjes, vergezicht op ie water plus hier plus daarginds watten heuveltjes.
Plusteken ik denken: zie je welnu, dit vermag weer.
Ik tweewieler te Nederland alreeds jaren op eentje e-bike. Noch omdat ik dat vanaf se wil, maar omdat eentje gewone tweewieler vaak toegevoegd pijn oplevert. Mijn lijf reageert daarginds veelal behoorlijk op. Weliswaar gaat ie den laatste tijdstip best wasgoed. Ik beweeg meer, heb meer vertrouwen gekregen plus merknaam dat mijn belastbaarheid langzaam toeneemt. Dus op verlof slotbeschouwing ik eentje gewone tweewieler te huren.
Dat blijkt geen wasgoed idee.
Den pijn neemt onderweg toe. Subtiel voorgerecht; eentje zacht, prikkelend, signaal. Ene herrinnering van mijn lijf: hé, dit is verschillend dan watten je gewoon bent. Maar daarna wordt ie stekend, scherper.
Plusteken ergens plus vormt zowel rumoer te mijn opperhoofd.
Want hoe kom ik straks terug?
Overvraag ik mijn vlees?
Watten mits dit dagen blijft zweven?
Dat vind ik somwijlen nog steeds ingewikkeld aan leven met chronische pijn. Je kunt veel weten overheen hoe pijn werkt, overheen eentje (te) vatbaar alarmsysteem plus overheen hoe ie brein onveiligheid probeert te wichelen. Maar mits den pijn plots plotsklaps toeneemt, reageert eentje fragment van mij weliswaar met strakheid.
Nep mijn systeem meteen denkt: schrede op.
Tegelijk probeer ik onderweg wasgoed voordat mijzelf te zorgen. We lassen toegevoegd pauzes te. Zoeken eentje klein strandje op: even met mijn voeten te ie water. Zometeen pauzeren we te eentje vitaal winkelcentrum, wegens erop te komen. Plusteken ergens onderweg stel ik mijzelf eentje simpel doelwit te ie vooruitzicht: straks mits we terug zijn eentje roomijs. Wie mij eentje ietsje weet, weet zowel mijn voorliefde voordat schepijs. Zo’n vooruitzicht werkt dus erop mij.
Kleine spullen? Misschien.
Maar ze promoten welnu. Noch omdat den pijn daardoor plotsklaps verdwijnt. Dat gebeurt noch. Den tocht blijft pittig. Vooral den terugweg. Maar ie helpt mijn systeem welnu wegens te kalmeren. Wegens kloppend noch volledig te stress of paniek te vuren.
Onderweg merknaam ik zowel iets verschillend op. Ondanks den pijn geniet ik namelijk óók. Van den zon op mijn vel. Van den kleur van den zee. Van den vrolijkheid ter den boulevard. Van ie intu dat ik onderweg ben.
Dat blijft bovenmatig aan leven met chronische pijn. Pijn plus mooie momenten kunnen tegelijkertijd is. Ie één sluit ie ander noch vanzelf uit.
Indien we uiteindelijk terugkomen te Can Pastilla ben ik moeder. Mijn lijf protesteert stoer. Maar ergens voel ik zowel tevredenheid.
Noch omdat ik ie risico nam overheen mijn uiterste te gaan. Naderhand had ik waarschijnlijk huis eentje e-bike kunnen huren of eentje kortere route kunnen schiften.
Maar welnu omdat ik onderweg probeer te blijven luisteren. Omdat ik blijf ontwikkelen met omgaan met pijn, zonder meteen volledig te angst te vuren. Plusteken omdat ik merknaam dat ik, ondanks alles, nog steeds wil blijven bewegen plus ontdekken.
Misschien is dat uiteindelijk welnu waar leven met chronische pijn overheen gaat. Noch overheen alles weer kunnen. Maar overheen steeds weer zoeken zoals balans tussen limieten, vertrouwen, lust plus voorzichtig vooruit blijven bewegen.
Dit fietstocht levert me uiteindelijk weer eentje tal lessen op:
- Vooruitgang betekent noch dat alles weer vermag zoals vroeger
Omdat ie eentje tijdstip huis gaat, denken ik alreeds snel: zie je welnu, dit lukt weer. Maar huis werken betekent noch vanzelf dat oude limieten verdwenen zijn. Somwijlen vraagt eentje vlees nog steeds wegens aanpassingen.
- Mijn vlees schenken signalen vanuit eentje reflex
Naderhand merknaam ik dat mijn brein plus lijf alreeds vrij snel trachten te waarschuwen. ‘Mogelijk onveiligheid’ van overbelasting trachten te wichelen. Dat is eentje weten reflex…plus daarbij produceert mijn lijf échte pijn. Dat veranderingsproces herken ik nu huis dan vroeger.
- Weten is iets verschillend dan voelen
Ik lees én schrijf regelmatig overheen chronische pijn. Overheen ie brein, veiligheid plus ie alarmsysteem van ie vlees. Maar op ie uur dat pijn plotsklaps stevig oploopt, voel ik zelf óók strakheid plus onzekerheid. Dat blijft menselijk.
- Kleine pauzes promoten re
Even uitvallen. Mijn voeten te ie water. Iets zuipen. Rustig inademen. Ene roomijs te ie vooruitzicht. Ie toeschijnen kleine spullen, maar ze promoten mijn systeem welnu wegens noch volledig vast te stappen.
- Plezier plus pijn kunnen ongeacht mekaar is
Dat vind ik misschien welnu den belangrijkste lesuur. Dit tocht is pijnlijk. Plusteken tegelijk smaakvol. Ik geniet onderweg re van Mallorca, van ie vergezicht plus van ie samen onderweg zijn. Diegene twee werkelijkheden is ongeacht mekaar.
- Vertrouwen groeit vanwege eerdere ervaringen
Ondanks den pijn voel ik ergens zowel: ie komt wasgoed. Noch omdat ik zeker weet hoe mijn lijf reageert, maar omdat ik vaker heb meegemaakt dat eentje opleving weer afzakt. Dat helpt. Ie schenken stilte, zelfs op moeilijke momenten.
Koert Hommel blogt regelmatig overheen leven met pijn, veerkracht, opzoeken mits potentieel plus positieve gezondheid. Vakanties geven hem welnu vaker ‘wijze’ inzichten overheen zijn werken met pijn.
Lees bijvoorbeeld: