Watten ben jou dwars, hoorde ik onlangs. Vooraf schrok ik ene ietsje, dat klonk namelijk nogal ontkennend. Ie wasgoed vast noch lelijk bedoeld, plusteken ik ben inderdaad met diegene persoon, maar weliswaar. Gedurende ‘dwars zijn’ denken jou snel aan lastig zijn, aan wrevel geven. Nou is ie zowel welnu ergerlijk mits iemand noch ene gebaand paadje wil stappen, maar dat doet iemand veelal noch omdat simpelweg lastig te zijn. Dat doet jou omdat jou noch uitkomt waar jou wilt zíjn mits jou op dat gebaande paadje blijft stappen.