Mensen te den zorg werken hard plus stevenen zichzelf somwijlen voorbij. Volgens Jan Engelen, sinds 2019 directeur HR erbij ie Prinses Máxima Centrum voordat kinderoncologie te Utrecht, vraagt dat wegens tegenwicht. ‘Wij willen den stilte opzoeken, momenten van spiegeling organiseren. Wegens weer even te vatten watten wij uitvoeren, plus waarom.’
Tekst: Brenda van Osch, kiek’s: Bert Janssen.
Hoe ben jij mits econoom te den zorg terechtgekomen?
‘Ik werkte erbij verzekeraars. Onder Interpolis plus Univé ging ie er nog huwelijk overheen dat wij er voordat den mensen wilden zijn. Zometeen werkte ik erbij Achmea Europe, wij wilden Europa veroveren. Ie wasgoed reuze interessant wegens te uitvoeren, maar uiteindelijk ging ie vooral overheen poen. Er wasgoed ene uur dat wij bedrijven verkochten te Roemenië plus te België, zuiver wegens den balans te verminderen. Den mensen vonden ie verschrikkelijk. Waarna wist ik: hier wil ik mijn energie noch meer aan slijten. Ik wilde iets uitvoeren watten significatie heeft. Ik ben gaan onderzoeken of ene overstap zoals den zorg erbij mij zullen stappen. Eentje headhunter zei: “Wegens te den zorg te kunnen gewendraken moeten jouw kunnen omgaan met eigenwijze mensen. Ginder moeten jouw lol te hebben.” Waarna denken ik: dat heb ik. Ik had gewerkt met Grieken, diegene hebben intact andere ideeën overheen ie leven plus zakendoen, daarheen had ik schik te. Ik ben ene Limburger, dat scheelt zowel, ik denken noch dat ik alles ofschoon weet. Waarna ben ik gaan praten met Melvin Samsom, destijds bestuursvoorzitter van ie Radboudumc, ene uiterst bevlogen man. Den zorg vermag huis, vonden wij beiden.’
Na ie Radboudumc heb jouw gewerkt aan den wijziging van ie Karolinska University Hospital te Stockholm, Zweden. Melvin Samsom wasgoed zowel daarheen CEO. Watten heb jouw daarheen geleerd?
‘Dat er veel lukt zolang jouw er ene inderdaad vertelsel erbij hebt. Te ie Karolinska zijn wij vrij radicaal geweest: den zorg is volledig rondom den patiënt georganiseerd. Alle artsen plus zorgverleners diegene met ene defini patiëntengroep te maken hadden namen samen diegene zorg op zichzelf. Ermee werden den traditionele departementen te feite afgeschaft. Dan ontvang jouw ene onontbeerlijk andere dynamiek. Uitgangspunt worden watten den patiënt bepalend vindt. Eentje smaakvol voorbeeld vind ik dat koters met ingeboren afwijkingen worden gevraagd: “Watten vind jij bepalend?” “Dat ik ene fietshelm op vermag,” zei ene kleintje met ene lichaamsgebrek aan ie schoolhoofd, “want ik wil wielrijden met mijn vriendjes.” Dat worden waarna ie mikpunt van den treatment.
‘Natuurlijk wasgoed er weerstand, omdat mensen nou eenmalig moeite hebben met wendingen. Vooral koppen van departementen, diegene ie te den oude structuur voordat ie zeggen hadden, zagen hun belangen op ie spel staan. Ie wasgoed aan onzerzijds wegens zij weliswaar mee te krijgen. Wegens zij te promoten hun limieten te verruimen. Wegens te observeren, te vatten watten er speelt plus daarop te toneelspelen, of somwijlen zonet noch. Wegens ie te riskeren benoemen mits iemand noch inderdaad toereikend is of den boel saboteert. Ie wasgoed ene opeenstapeling struikelen, stotteren plus strompelen. Maar ie lukte uiteindelijk wegens den mensen mee te krijgen. Omdat ie vertelsel klopte! Dat is den crux. Vaak is ie vertelsel dat ene samensmelting totdat meer efficiency plus lagere overhead leidt, of iets dergelijks. Dat vind ik ene vertelsel van niks. Maar mits ie vertelsel is: mits wij ie verschillend uitvoeren dan is dat huis voordat den patiënt, dan heb jouw iets waaraan mensen zichzelf kunnen verbinden. Dan sta jouw mits voorman zowel steviger.’
Waarom koos jouw daarna voordat ie Máxima?
‘Waarna ik hier te ie Máxima binnenkwam voordat ene oriënterend gesprek, denken ik meteen: dit is ie. Hier ga ik werken. Ik moeten ie zij eenzaam nog even zei. Dat is watten dit stulp met jouw doet. Ik voelde rechtstreeks den kleinschaligheid, den betrokkenheid. Ie zit te den tinten, den materialen. Te den vriendelijkheid. Te den koters natuurlijk, diegene jouw overal ziet.’
Mensen te den zorg werken te uitersten, schreef jouw recentelijk te ene werkstuk. Watten bedoel jouw ermee?
‘Den mensen diegene te den zorg werken zijn normaliter gedreven: zij gaan vol voordat hun patiënten plus voelen zichzelf verantwoordelijk. Dat is vaak subjectief gemotiveerd plus wordt subjectief geoefend. Dat is waanzinnig smaakvol, maar ie maakt mensen zowel kwetsbaar, omdat zij somwijlen vergeten wegens zowel inderdaad voordat zichzelf te zorgen. Plusteken organisaties dat zowel onvoldoende uitvoeren. Dat is ene merkwaardige tegenstelling. Eentje spagaat. Diegene spagaat wordt problematisch op ie uur dat mensen ie uiterste van zichzelf willen vragen. Zoals te coronatijd. Recentelijk weeskind organisatiefilosoof Mieke Moor mij op ene proefje van Jaap Voigt, voormalige hockeyer plus organisatieadviseur. Op den horizontale spil zet hij den zintuigelijke wereld. Alles watten er tussen mensen gebeurt. Den oploopje, den ijl. Den verticale spil gaat overheen zingeving, inspiratie plus verbinding. Waarom zijn wij hier? Watten is den zin van ie bestaat? Te dat proefje herkende ik onzerzijds. Dat is watten ik bedoel! Den mensen erbij ie Máxima werken onafgebroken op den uitersten van beide assen. Aan den ene zijkant is er den enorme bevlogenheid wegens ie goede te uitvoeren, aan den andere zijkant is er den drukke werkelijkheid van alledag. Plusteken mijn teken is: dat is geen gezonde combinatie. Dat is noch duurzaam. Ginder moeten iets tegenover staan.’
Watten zoal?
‘Vaak wordt er dan gedacht aan efficiënter werken of hogere beloningen, maar dat is noch mijn taal. Ik denken dat ie weerwoord is dat wij den stilte meer willen opzoeken, momenten van spiegeling willen organiseren. Vanmiddag zit ik samen met twaalf anderen uit dit stulp – verpleegkundigen, artsen, ene fysiotherapeute – plus ene wijsgeer. Hij neemt teksten mee plus aan den hand daarvan doorspreken wij hoe ie is wegens hier te werken. Dat is ene typisch voorbeeld van stilte diegene nodig is wegens weer even te vatten watten jouw doet, plus waarom. Den filosofe Hannah Arendt noemt dat “ie persoonlijke domein van ie werkgelegenheid”. Wij vasthouden zowel socratische gesprekken. Immermeer te groepjes, omdat ik denken dat ie inderdaad is wegens elkaars vertellen te horen, zodat jouw zowel weet watten den ander bezighoudt plus motiveert. Dat creëert enorme verbinding. Ik organiseer bewust gesprekken tussen den verschillende disciplines te stulp, omdat zij somwijlen te weinig beeld hebben erbij watten zij kunnen inhouden voordat mekaar plus welnu allerlei plaatjes overheen mekaar hebben. Mensen vinden ie prettig mekaar te ontmoeten. Te den oploopje zit zowel veel alleenheid.
‘Ie heeft voordat mij iedereen te maken met waardigheid. Ik vind dat wij mensen onwaardig verzorgen mits wij zij reduceren totdat watten zij uitvoeren. Ie is zowel bepalend wegens te stuiten op watten jouw aan ie uitvoeren bent: uitvoeren wij dat welnu inderdaad? Indien jouw daarheen geen tijdstip voordat neemt omdat jouw te druk bent, mis jouw den potentie wegens ie huis te uitvoeren.’
Vindt iedereen diegene gewetensonderzoek prettig?
‘Ie is overduidelijk dat er veel belangstelling is. Wij hebben samenkomsten waar Frits Spitsuur medewerkers interviewt overheen waarom zij hier werken plus hoe zij dat vinden. Dat zijn kleine, korte gesprekken, plus den zaal zit steevast vol. Omdat ie werkgelegenheid hier somwijlen behoorlijk intensief vermag zijn plus wij diegene ervaringen met z’n allen willen porties. Omdat jouw dan weer even landt, erbij jezelf komt. Den gesprekken gaan zowel steevast overheen werken te ie Máxima, overheen watten wíj́ hier uitvoeren. Zodat ie dichtbij voelt plus blijft weergalmen. Maar somwijlen is ie lastig voordat mensen. Indien jouw steevast te ie uiterste van den oploopje leeft, is ie opzoeken van den stilte te eerste instantie oncomfortabel. Dus willen wij goede vormen vinden, zodat mensen zichzelf noch ofschoon te naaktfiguur voelen.’
Gaat dit zowel promoten ie personeelstekort op te lossen?
‘Ik denken dat mensen huis werken mits zij met ene manager of organisatie te maken hebben diegene zichzelf iets van hun aantrekt. Indien zij er voordat mekaar zijn. Indien er ruimte is voordat gewetensonderzoek. Dat draagt iedereen erbij aan hoe mensen zichzelf voelen te ene organisatie. Dus ja, ik vind dat wij te den zorg ene punt willen maken van spiegeling, ongeacht zaken mits efficiency. Ik denken huwelijk dat wij mensen zo langer voordat den zorg kunnen bewaren, want ie is noch dat zij noch willen. Den meeste mensen vinden ie verschrikkelijk mits zij ie noch langer volhouden. Plusteken volgens mij weten wij dit met mekaar, maar dwingt ie systeem onzerzijds steeds zoals den uitersten plus wordt wij erin meegezogen. Indien hier ene kwaliteitsinstituut langskomt met indicatoren waarop zij den zorg gaan beoordelen, dan gaat ie daarvan, overheen metingen plus doelstellingen plus getallen, plus noch meer overheen den mensen. Plusteken dat wordt gevoeld.’
Jouw ruimte staat vol kunst. Waarom?
‘Dit kunstwerken zijn haast iedereen geproduceerd vanwege mijn vrouw. Te ie Radboudumc ben ik hiermee begonnen: overbodige kantoordingen mijn ruimte uit, pottenbakkerskunst van mijn vrouw erin. Ik voel mij daarheen inderdaad erbij. Wegens den ruimte zo te toestaan zijn, voelen mensen diegene hier komen zichzelf zowel verschillend plus hebben wij ene ander gesprek. Te ie Radboudumc heb ik kunst zowel ingezet. Zo hebben wij kunstenaars gevraagd wegens den onderzoeken diegene wij deden te verpersonificeren. Diegene kunst lieten wij vervolgens zien te ie ziekenhuis. Kunst is zowel onderdeel word van ie curriculum. Ie eerste examen is ene tableau van den realist Pyke Koch: watten zie jouw? Met den veronderstelling: jouw wordt ene betere geneesheer mits jouw inderdaad leert observeren. Dus potdikkie, watten is er weliswaar veel pracht wegens met mekaar te geoefend. Onder ie discours rond efficiency te den zorg plus wachtlijsten hebben zij mij noch nodig. Op dit landstreek draag ik graag erbij.’
CV
Jan Engelen (Heerlen, 1959) begon zijn carrière te den zorg te ie Radboudumc, waar hij van 2011 totdat plus met 2015 directeur HR wasgoed. Te 2016 vertrok hij zoals Stockholm wegens mits directeur Leiderschap te werken aan ene fundamentele wijziging van ie Karolinska University Hospital. Sinds zijn terugkeer te Nederland te 2019 is hij directeur HR erbij ie Prinses Máxima Centrum voordat kinderoncologie te Utrecht plus verzorgt hij erbij Nyenrode Business Universiteit programma’s overheen leiderschap te den zorg: Leading change te healthcare.
Lees zowel den eerdere Kopzorg interviews, met Peter Dijkshoorn of Emmeke van Eersel. Op zoek zoals meer inspiratie? U kunt zichzelf aanmelden voordat den zorgnieuwsbrief van SeederDeBoer of voeling tapen met Anke ter Horst.